HeimEinar og Herdís

Þá fer að koma að heimför.  Við erum búin að pakka öllu saman og leggjum af stað kl. 6 í fyrramálið (11 að kvöldi á íslenskum tíma).  Ætlum síðan að eyða þriðjudeginum í Halong Bay og fljúgum svo frá Víetnam á miðvikudaginn.  Aðfaranótt föstudags lendum við síðan á Íslandi og þá er þetta allt bara búið.

Við heimsóttum malnourished heimilið í síðasta sinn á laugardaginn og kvöddum krakkana.  Það er ekki einu sinni til orð til að lýsa því hversu erfitt það var og við erum strax farin að sakna þeirra.  Við hlökkum rosalega mikið til að koma heim en samt langar okkur eiginlega ekki að fara héðan.  Vonandi getum við samt komið aftur til Víetnam sem fyrst.

Það verður samt óneitanlega gott að koma heim í þægindin, slappa aðeins af og hitta alla aftur. Svo eru líka nokkur börn búin að fæðast meðan að við vorum í burtu, 4 í Herdísar fjölskyldu, 1 í Einars og síðan 1 í vinahópnum.  Það verður gaman að fara og kíkja á þau.

Við erum nú þegar búin að panta fyrstu máltíðina okkar þegar að við komum heim.  Ristað brauð með smjöri og osti og kakómalt.  Ekki amarlegt það.

Við hendum inn nokkrum myndum á eftir frá síðustu dögum okkar í Víetnam.  Þetta er líka síðasta bloggið okkar.

Sjáumst fljótlega......

Gleðileg jólEinar og Herdís

Þetta ár ákváðum við, fjölskyldan í Kambaseli, að gefa krökkunum í Víetnam gleðileg jól í staðin fyrir að gefa pakka.  Á einni viku erum við búin að halda fimm jólaveislur á fimm munaðarleysingjaheimilum hérna í Danang.  Það voru yfir 100 börn sem nutu góðs af þessu og fengu öll góðan mat, ný föt, dót og svo auðvitað skemmtilegan dag þar sem farið var í leiki og margt skemmtilegt aðhafst.  Auk þess fengu heimilin margt annað nytsamlegt.

Við höfum sett inn fullt fullt af myndum frá þessum veislum sem hægt er að skoða með að smella á Myndir neðarlega í vinstra horninu.  Þar er síðan hægt að velja albúm sem heitir Jólagjafir frá fjölskyldunni í Kambaseli og sjá allar myndirnar.  Við vonum að þið hafið gaman að því. 

Annars langar okkur bara að óska öllum gleðilegra jóla og við vonum að allir hafi það notalegt í kvöld.  Núna er bara vika þangað til að við komum heim og við getum ekki beðið eftir að hitta alla.

Við ætlum að gifta okkurEinar og Herdís

...eða svo segja að minnsta kosti víetnamskir fjölmiðlar.  Í gær birtist loksins greinin sem allir höfðu beðið eftir.  Hún var skrifuð af einum þekktasta fjölmiðlamanni Víetnam um GVN.  Við sáum að í greininni var nokkrum sinnum minnst á nöfnin okkar svo að í morgun þá fengum við túlkinn okkar til að þýða hana fyrir okkur.

Hann fjallar að mestu um Einar.  Þegar að hann var að vinna í Ikea en dreymdi um að upplifa Víetnam. Einn daginn ákvað hann að taka "his lover" eins og hann orðar það með sér í 4 mánuði þangað.  Einar er grannur og þolinmóður og hann vinnur hart að sér bæði við kennslu og sjúkraþjálfun og eitthvað meira í þá áttina.  Síðan kemur stuttur partur þar sem segir að Herdís hafi nýlega lokið skóla heima og vinni við að kenna ensku í Víetnam.

Í lokin segir hann: "Einar og Herdís fara heim í lok Desember og þá munu þau gifta sig".

Þar hafiði það

Þetta voru auðvitað fréttir fyrir okkur líka og í dag hefur hamingjuóskum ringt yfir hið nýtrúlofaða par.  Okkur finnst þetta nú ekki fréttamennska upp á 5 aura þar sem að fæst af því sem stendur í greininni er satt.  Nema auðvitað að Einar sé frábær.

Hér er linkur á greinina á netinu:
http://www.tienphong.vn/Tianyon/Index.aspx?ArticleID=147021&ChannelID=4%20-%2062k

Maður dagsinsEinar og Herdís

Í gær birtist mynd af Einari í Víetnömsku tímariti sem ég man ekki nafnið á. Greinin í blaðinu fjallar um vináttu milli Víetnam og vestrænna þjóða. Eða svo var okkur að minnsta kosti sagt. Þeir fjalla víst eitthvað um starf GVN í Social Support og með fylgir mynd af Einari að lesa fyrir góðvin sinn Tam. Einar hafði ekki hugmynd um að það hefði verið tekin mynd af honum svo að þetta kom okkur mjög á óvart þegar að við rákumst á greinina nánast fyrir slysni. Auðvitað tekur hann sig glæsilega út eins og við var að búast. Ég læt skann af myndinni fylgja með:



Kv. Herdís

Vetur í VíetnamEinar og Herdís

Þetta styttist óðum og í dag eru akkúrat 30 dagar þangað til að við komum heim.  Bara mánuður.  Sökum gengis íslensku króununnar verðum auðvitað staurblönk þegar að því kemur og ekki er gott að koma heim eins og ástandið er núna.  Í ofanálag verðum við bæði atvinnulaus.  Við hefðum alveg verið til í að vera lengur hér en við erum búin að bóka flugið heim þannig að því verður varla breytt. 

EN! Í stað þess að leggjast í eymd og volæði erum við búin að finna fullt af hlutum sem við getum gert til að stytta okkur stundir í atvinnuleysinu.  Við erum búin að þrengja það niður í 7 möguleika:

1. Flytja inn fullt af fölsuðum vörumerkjum frá Asíu og selja úr skottinu á bensanum í einhverju húsasundi
2. Safna dósum niðri í bæ um helgar
3. Kaupa okkur 10.000 bita púsl með mynd af Monu Lisu og púsla
4. Vinna einhvert sjálboðastarf heima (hlýtur að þurfa svoleiðis í kreppunni)
5. Stofna bílskúrshljómsveit
6. Byrja að drekka og betla á Austurstræti
7. Fara á námskeið og læra eitthvað sniðugt eins og steppdans eða tala frönsku.

Já möguleikarnir eru endalausir.

Hérna í Víetnam er annars farið að kólna all svakalega.  Hitinn er kominn niður í 23-27 stiga hita! Við erum því komin í peysur og skríðum sjálfandi upp í rúm á kvöldin.  Er þetta ekki sirka hitinn sem er heima á Íslandi núna?

Víetnamar eru mjög hræddir við "kuldann" og eru farnir að klæða sig mjög vel.  Þeir eru allir hræddir um að verða kvefaðir og deyja.  Okkur finnst stundum gaman að taka krakkana á munaðarleysinjaheimilunum út að lóðarmörkunum til að leyfa þeim að horfa á umferðina og lífið út á götu, því að þau fara jú aldrei út af heimilinu.  Um daginn vildum við taka eina stúlkuna en móðirin á heimilinu bannaði okkur það sökum kulda (sem var náttúrulega rétt hjá henni.  Bara 27 stiga hiti).  Að lokum fengum við þó að fara með því skilyrði að við klæddum hana í hlý föt.  Við tróðum því greyið barninu í snjóbuxur, úlpu og lambhúshettu og stormuðum út í kuldann.  Hún skemmti sér konunglega.

Jæja segjum þetta gott í bili

Ekki neittEinar og Herdís

Úff það er eiginlega ekkert að blogga um lengur því að hér gengur allt sitt vanagang, gefa að borða og skipta á bleium.  Þess vegna ætlum við að skrifa ómerkilegt blogg um það merkilegasta sem hefur komið fyrir okkur í heila viku. 

Við vorum sem sagt stödd á litlum veitingastað hérna í Danang að gæða okkur á hamborgurum. Það var hádegi svo að staðurinn var pakkaður og mikið skvaldur. Allt í einu lítum við á hvort annað með furðu svip á andlitinu.  Við heyrðum nefnilega kunnulegt hljóð.  Ííítjúúúúú.  Já þeir voru að spila Sigur Rós!  Ekki nóg með að þetta hafi verið í Víetnam heldur var þetta í mið- Víetnam og í Danang af öllum stöðum, sem er mesta slöm borg í öllum landshlutanum .  Ef það er ekki mælikvarði á að vera búinn að meika það þá vitum við ekki hvað.  Starfsfólkið vissi reyndar ekki hvað það var að spila vegna þess að þau eru öll heyrnalaus. 

Eftir að heyra smá íslenska tónlist fengum við allt í einu mikla heimþrá og söknuðum Reykjavíkur.  Fórum að tala um alla venjulegu litlu hlutina sem við söknum að gera heima eins og t.d. að klæðast sokkum og sitja á þurri klósett setu.  Maður fer sko að meta litlu hlutina þegar að maður býr svona langt í burtu.

Við söknum líka að fá eitthvað annað að borða en hrísgrjón og svo síðast en ekki síst fölskyldu og vina.

Jæja nú erum við búin að skrifa þokkalega langt blogg um ekki neitt, vildum bara láta vita af okkur og að við séum ennþá á lífi.

Afmælisbörn dagsinsEinar og Herdís

Í dag er 16. nóvember sem þýðir að  allir bræður mínir eiga afmæli í dag.  Núna eru þeir orðnir 15 ára og verða örugglega allir vaxnir mér yfir höfuð þegar að ég kem aftur heim (þeir voru nú eiginlega búnir að því áður en ég fór).   Ég vildi að ég væri heima til að knúsa þá til hamingju af því að ég sakna þeirra mest af öllum...og svo auðvitað til að fá kræsingarnar hennar mömmu.

Hér kemur mynd af afmælisbörnunum:


Til hamingju með afmælið strákar.  Þið eruð flottastir.

Eeen.  Það eru fleiri sem eiga afmæli í dag.  Góðvinur okkar hann Jón Bragi á líka afmæli í dag og er tuttugu ára.  Til hamingju Jón.  Hér er mynd af kvikindinu.


Þessi með afahattinn

Jónas Hallgrímsson þjóðskáld hefði líka átt afmæli í dag svo að í dag er dagur íslenskrar tungu.  Við erum samt eiginlega búin að gleyma íslenskunni okkar og tölum núna einungis Ensku og Víetnömsku.

Fundum rottuskít í húsinu okkar í morgun og við heyrum alltaf eitthvað skrítið tíst á kvöldin þegar að við erum að fara að sofa.

HversdagsleikiEinar og Herdís

Jájá, ekkert merkilegt að frétta af okkur svosem.  Lífið hérna í Víetnam er orðið mjög hversdagslegt; vinna, sofa og borða bara alveg eins og heima á Íslandi.  Fyrir utan það að við erum í bestu og skemmtilegustu vinnu í heimi.  Okkur líður ekkert eins og við séum túristar lengur.  Við erum meira að segja farin að kalla húsið okkar hérna "heima".  Þó svo að lífið hérna geti oft á tíðum verið mjög erfitt og stundum gert mann pirraðan og reiðan þá værum við alveg til í að vera aðeins lengur.

Talandi um pirrandi.  Við fengum tölvupóst um helgina sem sagði að við gætum komið með Mai til Hue á mánudaginn til að hitta lýtalækna frá Operation Smile.  Við vorum auðvitað yfir okkur ánægð en vissum samt að fyrirvarinn væri svo stuttur að líklegast væri ekki nægilegur tími til að gera alla pappírsvinnuna.  Þar sem við þekkjum orðið kerfið hérna ágætlega höfðum við auðvitað rétt fyrir okkur.  Með miklum ýtingum og mútutilraunum tókst þetta nú samt að lokum......bara einum degi of seint.  Á þriðjudeginum var því brunað með leigubíl alla leiðina til Hue en þegar að við komum þangað sögðu læknarnir "sorry, við erum að fara frá Hue á morgun og þess vegna er enginn tími fyrir aðgerð"  Þannig fór um sjóferð þá, ótrúlega svekkjandi.

En þó svo að lífið hérna sé orðið hversdagslegt þá rekumst við nú stundum ennþá á eitthvað sem fangar athygli okkar.  Hér er mynd af merkilegri rakarastofu sem við rákumst á hér í Danang.  Hún er eins og lítil pizza sneið sem var troðið inn á milli tveggja húsa.

Slæmar fréttirEinar og Herdís

Fengum hræðilegar fréttir frá Saigon.  Tam litla fékk lungnasýkingu og líkaminn hennar svaraði ekki sýklalyfjunum.  Hún dó í gær.  Líkið var strax flutt til Danang og hún jörðuð í morgun að búddneskum sið.  Þetta gerðist allt svo hratt að við erum eiginlega ekki búin að átta okkur ennþá.  Enginn af sjalfboðaliðunum var undibúinn undir þessar fréttir, allt hafði lofað svo góðu.  Hún var ennþá í einangrun þegar að þetta gerðist svo að ekki einu sinni læknarnir sáu þetta fyrir.  Við erum samt fegin að hafa tekið hana út af þessu hræðilega munaðarleysingja heimili og reynt okkar besta.  Að minnsta kosti fékk hún einhverja ást og umhyggju seinustu dagana....og tækifæri á betra lífi.

Við getum eiginlega ekki skrifað meira í bili, þetta er búinn að vera svo erfiður sólahringur.  Okkur langar samt enn og aftur að þakka öllum sem styrktu Tam því að þrátt fyrir allt þá þarf samt að borga sjúkrahús reikninginn.  Við vildum óska þess að þetta hefði endað betur.

Að lokum eru hér nokkrar myndir af litla krúttinu sem voru teknar u.þ.b. 4 dögum áður en hún dó.  Einnig myndir úr jarðarförinni.



Fyrir aðgerðina. Reynir að leika sér með blöðru þrátt fyrir að vera mjög veikburða


24 tímum eftir aðgerð.  Liturinn í andlitinu er strax orðinn skárri.


Mikið af snúrum í litlum líkama


Lítil kista.  Pelinn hennar við hliðina á.


Kistan komin ofan í jörðina.

TakkEinar og Herdís

Verðum bara að blogga aftur eftir daginn.  Við kíktum á heimabankann okkar í dag og sáum að fjöldi manns hafði lagt inn fyrir Tam litlu.  Okkur langar að þakka öllum þeim sem sendu henni pening þrátt fyrir ástandið heima fyrir.  Við verðum ævinlega þakklát.  Allar gjafirnar sem höfðu verið lagðar inn fyrr í dag höfðu safnast saman og eru orðnar að 45000 kr!  Aðrir sjálfboðaliðar hafa einnig verið að safna upp í aðgerðina en hingað til hefur Ísland vinninginn.  Það er greinilegt að þetta fólk er með hjartað á réttum stað að láta sig barn sem þeir hafa aldrei hitt varða. 

Annars eru bara góðar fréttir frá Saigon.  Litla krúttið er bara að jafna sig eftir uppskurðinn og læknar eru vongóðir.  Þeir segja að hún geti komið aftur til Danang eftir tvær vikur.  Þeir segja líka að ef hún hefði ekki komist undir læknishendur þá hefði hún dáið mjög fljótlega. 

Enn og aftur TAKK allir saman.  Vildum að við gætum knúsað ykkur.

Minnum aðra á að ef fleiri vilja styrkja Tam þá er reikningsnúmerið: 80908 banki: 0319 höfuðbók: 26 kennitala: 1103883229
Margt smátt gerir eitt stórt:)

Kominn nóvember:(Einar og Herdís

AAArrrgh...bara 2 mánuðir eftir!  Búið að vera alveg brjálað að gera upp á síðkastið.  Fullt af nýjum sjálfboðaliðum komnir, 5 nýjir í Danang. Alltaf mjög mikið að gera í kring um mánaðamót við að þjálfa nýtt fólk.  Við erum orðin eins og einhverjir öldungar hérna því að yfirleitt kemur fólk bara í 1 mánuð.  Við erum mjög fegin að hafa lengri tíma.  1 mánuður er alls ekki nóg. 

Við fengum góðar fréttir frá Saigon í gær.  Tam litla gegst undir bráðaaðgerð í gær og allt fór að óskum.  Nú er bara að bíða og vona að hún muni ná sér eftir þessa stóru aðgerð.....og borga reikninginn:)  Eftir 2-3 vikur mun hún koma og búa með okkur í GVN húsinu svo við getum hugsað vel um hana meðan að hún jafnar sig. 

Fórum með Mai til læknis í síðustu viku.  Fyrst ætlaði stjórnandi heimilisins að banna okkur að fara með hana til læknis. Hvað þá vesræns læknis.  Eftir mikið strögl (og smá grátur) sagði hún að ef við vildum endilega eyða tíma okkar og peningum þá gætum við það en við myndum ekki komast að neinu nýju.  Hún neitaði síðan auðvitað að láta lækninn fá sjúkraskrárnar hennar.  Auðvitað komumst við samt að mörgu nýju.  Það áhugaverðasta sem við komumst að er að hún vegur nú 8 kg en ekki 6,7 eins og heimilið hefur haldið fram.  Það þýðir að hún ætti að komast í aðgerð....eða hefði getað gert það ef stjórnandi heimilisins hefði ekki eyðilagt það fyrir okkur fyrr í mánuðinum.  Alltaf eitthvað skuggalegt sem liggur á bak við.

Annars er bara allt gott að frétta.  Við höfum verið að heimsækja malnourished meira upp á síðkastið og eyddum síðstu helgi þar.  Krökkunum fannst það æðislegt en fyrir vikið erum við auðvitað orðin miklu nánari þeim.  Við eigum aldrei eftir að gera farið héðan. 

Hún móðir mín benti mér samt á það að þegar að við kæmum heim værum við kannski ekki með vinnu.  Við erum alveg viss um að það væri ekkert mál fyrir okkur að fá vinnu hér svo að við höfum verið að hugsa um að fá okkur kannski bara vinnu hér í smá tíma og leigja herbergi.  Ekkert er ákveðið en það veltur náttúrulega allt á því hvernig ástandið verður heima.

Segjum þetta bara gott í bili....verið svo dugleg að senda okkur línu í tölvupósti og segja okkur hvað er að frétta af ykkur.

Áríðandi!!!!!!!Einar og Herdís

Við fórum í seinustu viku og heimsóttum munaðarleysingjaheimili sem við ætlum að byrja að vinna á í næsta mánuði.  Þar fundum við litla stelpu sem er 18 mánaða og var öll blá á litin.  Komumst að því að hún er með hjartagalla og er að deyja úr súrefnisskorti.  Í dag ætlum við að senda hana til Saigon, þar  sem hún mun gangast undir hjartaskurðaðgerð. Aðgerðin mun kosta  u.þ.b. 1 milljón þannig að við erum búin að setja skyndisöfnun í gang.  Við verðum að senda hana í dag því annars mun hún deyja mjög fljótlega.  Ef að þið sjáið ykkur fært um að gefa henni einhvern pening þá yrðum við ævinlega þakklát.  Hver króna skiptir máli og líf hennar veltur á því.  Það er mjög dýrt að millifæra yfir á víetnamskan reikning þannig að ef einhver vill gefa henni pening þá væri best að leggja inn á reikninginn okkar og setja "aðgerð fyrir Tam" í skýringu.  Reikningsnúmerið okkar er: 80908 Banki: 0319 Höfuðbók: 26 Kt: 1103883229

Hérna eru nokkrar myndir af henni:

HelginEinar og Herdís

Kíktum aðeins á næturlífið í Danang á fimmtudagskvöldið.  Byrjuðum eins og venjulega á Bamboo bar þar sem við átum og drukkum. Seinna um kvöldið lá svo leiðin á stað sem kallast Puong Dong.  Konurnar fengu frítt inn en mennirnir þuftu að kaupa sér aðgang.  Frá 7-10 er staðurinn einskoanar karaoke staður þar sem víetnamar standa upp á sviði og gaula ýmsar vestrænar ástarballöður.  Á slaginu 10 umturnast svo staðurinn, diskóljós, brjáluð teknótónlist, súludansarar og konur sem dansa upp á háum stöllum.  Þar sátum við eins og fínir herramenn og drukkum rándýrt viskí.  Einhvernveginn endaði það þannig að við fórum öll, 8 sjálfboðaliðar, og dönsuðum upp á sviði og tveir á súlunum.  Þetta var partur af menningunni sem við höfum aldrei séð áður.  Yfirleitt eru Víetnamar mjög íhaldssamir og frekar gamaldags.  Konurnar hér klæða sig dagsdaglega í föt sem hylja hvern einasta part líkamans en þarna voru þær í nánast engu og málaðar eins og vændiskonur.  Við skemmtum okkur samt mjög vel og óskuðum þess að við hefðum tekið myndavélina með okkur.

Eftir vinnu á föstudaginn brunuðum við síðan með leigubíl til Hoi An að láta sauma á okkur föt.  Fórum í flottustu og dýrustu klæðskerabúðinna því að við höfðum engan tíma til að díla við lélega klæðskera (þeir geta verið algjört pain).  Einar lét sauma á sig mjög flottar sparibuxur og ég lét sauma á mig eftirlíkingu af Oscar de la Renta kjól.  Fundum báðar flíkurnar í tískutímariti, bentum á þær og nokkrum klukkutímum síðar voru þær tilbúnar.  Einar lét líka gera á sig leður spariskó, með leðurklæðningu, leðursumum og leðursóla.  Báðar flíkurnar og skóna fengum við fyrir rúman 10000 kall eftir smá prútt. 

Á sunnudaginn var síðan brúðkaupið.  Brúðkaup hér eru mjög frábrugðin brúðkaupum heima.  Hittumst fyrst á bamboo bar í smá bjór og síðan var brunað í brúðkaupið.  Sáum þegar að við komum þangað að við vorum öll aðeins of spariklædd því að allir Víetnamarnir, fyrir utan brúðhjónin, voru bara í gallabuxum og bol.  Okkur fannst líka svolítið skrítið að brúðkaupið væri á sunnudegi....vinna daginn eftir???  En veislan stóð bara í tvo tíma.  Borðuðum mat, drukkum bjór, smá karaoke og síðan allir heim klukkan 7:30.  Okkur fanst þetta nú svolítið fúlt, þannig að fluttum partýið bara heim til kokksins okkar.

Við búin að vera mjög pirruð upp á síðkastið.  Stundum er mjög erfitt að vera hérna.  Við vinnum ca. 5 tíma á dag en okkur finnst það ekki nóg...sérstaklega þar sem maður er vanur að vinna miklu lengur heima og það er svo mikið sem þarf að gera hérna.  En við fáum ekki að vinna lengur afþví að túlkarnir okkar villja bara vinna 2 tíma fyrir hádegi og 2 tíma eftir hádegi.  Síðan erum við búin að vera að reyna að koma strákunum í bekknum mínum í skóla, en okkur er bara sagt að þeir geti ekki farið í skóla vegna þess að fæðingavottorðið þeirra sé týnt.  Hvort er eiginlega mikilvægara, eitthvað blað ofan í skúffu eða menntun 8 heilbrigðra stráka!?!?!?!  Við gætum haldið endalaust áfram....en stundum þarf maður bara að telja upp á 10 og muna að þeirra menning er gjörólík. 

Annars er ég að fara með Mai okkar til Dr. Ross á eftir, besta læknisins í Danang.  Vonandi fæ ég einhver svör hvað við getum gert til að hjálpa henni.  Búið að taka mig meira en viku að fá leyfið til að taka hana (oh allt tekur svo laaaangan tíma!!).

StressEinar og Herdís

Omægod..SHIT! segjum við nú bara eins og Víetnamarnir.  Mjög langur og erfiður dagur að baki. 

Þegar að við vöknuðum í morgun lyktaði herbergið okkar eins og dauður maður.  Þegar að við vorum búin að átta okkur á að hvorugt okkar væri dautt fórum við og leituðum að ástæðunni.  Það tók okkur ekki langan tíma að finna hana.  Við opnuðum fataskápinn okkar og sáum að myglan hafði dreift sér og var komin í öll fötin okkar og allt sem við áttum.  En við höfðum samt ekki tíma til að hugsa um það þá, vorum að verða of sein í vinnuna.

Fórum á Rauða kross heimilið og vorum löt, nenntum ekki að kenna og leyfðum krökkunum að horfa á Incredibles.  Síðan heimsóttum við ungbarnaheimilið í næsta húsi vegna þess að Phoung litla átti afmæli.  Phoung er 1 árs krútt sem sjálfboðaliðar sem voru hér í ágúst eru að ættleiða.  Við keyptum gjafir og köku og tókum fullt af myndum fyrir verðandi foreldranna.  GVN undirritaði nýverið samning við þetta heimili þannig að við byrjum að vinna þar í næsta mánuði.  Enda veitir þeim ekki af hjálpinni.

Í hádegishléinu var alsherjar þrifnaður (í 100 skipti) og allt dótið fært aftur.  Ákváðum í þetta skipti að flytja okkur um hæð.  Skrúbbuðum allt með klór, þvoðum föt og skó.  Vonandi eltir myglan okkur ekki upp. 

Eftir hádegi var aftur farið í vinnuna, þetta sinn í Social support center.  Þetta var samt enginn venjulegur dagur því að við fengum heimsókn frá fjölmiðlum.  Forstjóri GVN var búin að undirbúa þennan dag í nokkurn tíma enda mjög mikilvægur.  Að sjálfsögðu (þar sem að þetta er kommúnistaríki) ritskoðaði hann okkur öll, sagði okkur hverju við ættum að segja frá og hverju ekki.  Svo undirbjó hann svakalegt plan um hvað við ættum að sýna fjölmiðlunum...hann vildi m.a. að við gerðum jólakort, færum í leiki, gæfum þeim ávexti og mjólk, gerðum sjúkraþjálfun með fötluðu börnunum, kenndum þeim ensku og bökuðum pönnukökur fyrir 50 manns.  Allt á einum klukkutíma!  Okkur fannst þetta nú frekar fáránlegt og ákváðum okkar á milli að gera nú bara það sem við erum vön að gera.  Enda er það alveg nógu gott.  Einar vann því með þroskaheftu börnunum á meðan að ég kenndi bekknum mínum ensku.  Þeir fjölmiðlar sem komu voru Times, People, Vietnam & World, Blað kommúnistaflokksins, Blað víetnamska hersins, ríkisblaðið, ríkissjónvarpið og einhver alþjóðleg sjónvarpsstöð.  Þetta eru öll nöfnin sem við munum í bili en listinn var mjög langur.  Allt gekk bara eins og í sögu þó svo að við værum svolítið stressuð með allt þetta fjölmiðlafólk að horfa á okkur vinna.  Síðan voru tekin viðtöl við okkur, bæði á segulband og sjónvarpsviðtöl.  Vissum ekki fyrr en seinna að maðurinn sem tók viðtal við okkur var eitthvað þvílíkt celeb og allir þurftu að sýna honum sérstaka virðingu.  Við vorum samt fegin að vita það ekki fyrirfram því að það hefði gert okkur enn stressaðri. 

En við erum alveg úrvinda eftir daginn og ætlum því að fara að horfa á mynd og reyna að slaka aðeins á.

Xin Cháo!Einar og Herdís

Við erum bara búin að eyða helginn í leiðindum heima.  Á föstudaginn bauð forstjóri GVN Víetnam öllum sjálfboðaliðum og starfsfólki GVN út að borða.  Þetta var einskonar kveðjupartý fyrir framkvæmdastjórann okkar sem er að fara til Bandaríkjanna í 2 mánuði. 

Þegar við komum heim úr kveðjupartýinu blasti ófögur sjón við okkur.  Báðir gluggarnir í herberginu okkar voru farnir að leka og allar töskur, dýnur, koddar og föt voru á floti.  Við ætluðum að skella okkur í enn eina ferðina til Hoi An um helgina (til að borða pizzur) en þurftum að hætta við og eyða helginni í að þurka allt.  Við neyddumst til að færa allt dótið okkar og endurraða öllu.  Þegar að við vorum að taka allt úr úr skápnum okkar sáum við svo að það hafði komist mygla í skápin þannig að allir skór, veski og þess háttar voru þakin myglu.  Þá þýddi ekkert annað en að bretta upp ermarnar og þrífa allt.  Við uppgvötuðum allskyns pöddur í töskum og undir dýnum.  Loksins hafðist þetta þó og herbergið hefur aldrei litið betur út.  Fengum auka dýnur sem við stöfluðum upp þannig að við sofum ekki lengur á gólfinu. 

Annars var fundur í síðustu viku og þar var okkur sagt að þó svo að GVN hafi aldrei haft svona fáa sjálfboðaliða hafi aldrei jafn mikið komist í verk.  Yfirleitt hafi náðst að vinna um helming þeirra verka sem áætluð voru en þennan mánuð hafi meira unnist en hafi verið á áætlunninni.  Og mánuðurinn er ekki einu sinni búinn.  Þetta eru góðar fréttir því þessi hópur hefur unnið mjög vel saman.  Frábært að vinna með svona góðu fólki.

Síðan er okkur boðið í víetnamskt brúðkaup næsta sunnudag.  Þurfum því að bruna til Hoi An næsta föstudag og láta sauma á okkur spariföt og gera spariskó pronto.  Annars endum við í brúðkaupinu á stuttbuxum og sandölum.  Við erum samt svolítið stressuð af því að í víetnömskum brúðkaupum er hefð að allir syngi lag í karaoke.  Svo að við þurfum að fara að æfa okkur

Hér er síðan ein mynd af Einari að slaka á í nýja pimpin queen size rúminu okkar. 

Same SameEinar og Herdís

Bara rétt að láta vita af okkur.  Lífið hér gengur bara sinn vanagang og svosem ekkert merkilegt til að segja frá.  Það rignir alltaf meira og meira og herbergið okkar er alltaf gjörsamlega á floti. 

Við höfum fylgst vel með fréttum að heiman.  Þó svo að allt hér hafi hækkað aðeins fyrir okkur hefur þetta ekki enn nein teljanleg áhrif á okkur.  Allt svo ódýrt hvort eð er.  Þegar að við lesum fréttirnar frá Íslandi verðum við eiginlega bara fegin að vera svona langt í burtu.  Hér eru allir alltaf svo glaðir, jafnvel þó svo að þeir lifi í sárri fátækt.

Annars voru vinir okkar, Einar Axel og Erla, að eignast litla stúlku fyrr í vikunni. Við erum búin að sjá myndir af henni og hún bræðir mann alveg við fyrstu sýn.  Við hlökkum mjög mikið til að fá að hitta hana í eigin persónu.  Til hamingju Einar og Erla.

Höfum fengið kvartanir frá nokkrum aðilum að það sé ekki hægt að skrifa athugasemdir.  Vitum ekki afhverju, vonandi kemst það í lag fljótlega

Að lokum er hér ein mynd af yndinu okkar henni Mai.  Tókum þessa þegar að við vorum að vinna á malnourished í morgun.

Allt á flotiEinar og Herdís

Fórum enn eina ferðina til Hoi An um helgina, bara til að geta fengið vestrænan mat.  Við röðuðum í okkur hamborgurum og pizzum alla helgina því að það er það eina sem maður getur fengið.  Annars eyddum við mest öllum tímanum upp á hótel herbergi vegna þess að það var algjört úrhelli báða dagana. 

Fórum út að borða á laugardeginum á uppáhalds veitingastaðinn okkar sem er við ánna.  Á meðan að við vorum að gæða okkur á pepperoni pizzum stökk eitthvað stórt aftan að okkur en við áttuðum okkur ekki á því hvað það var fyrr en við sáum RISA rottu hlaupa framhjá borðinu okkar. Þegar að við vorum að verða búin að borða flæddi áin yfir bakka sína og að veitingastaðnum.  Það hélt síðan áfram að rigna alla nóttina og þegar að við komum út morguninn eftir var áin flædd yfir aðalgötu Hoi An.  Víetnamar ferjuðu ráðvilta túrista upp og niður götuna á litlum bambusbátum en við þrjóskuðumst við og óðum vatnið aftur að uppáhalds veitingastaðnum okkar.  Vatnið var við það að flæða inn í húsið og meðan að við borðuðum horfðum við á stór tré sigla fram hjá glugganum. Vildum að við hefðum verið með myndavélina með okkur, þetta var alveg ótrúlegt. Allar brýr voru komnar á kaf og því mjög erfitt að komast um svo að við drifum okkur bara aftur heim til Danang.

Heima biðu okkar samt ekki betri hlutir.  Komumst að því að húsið okkar míglekur....akkúrat í herberginu okkar náttúrulega.  Það var allt á floti og allt draslið okkar blautt.  Ferðatöskurnar voru rennblautar og vatn um öll gólf.  Nú er bara að vinna í því að þurka allt draslið.

Mikið að geraEinar og Herdís

Jæja þá er enn önnur frábær vika á enda.

Okkur langar að byrja á að þakka Auði og Óðni vinum okkar sem voru svo góðhjörtuð að senda okkur pening til að kaupa eitthvað handa krökkunum.  Það er alveg ótrúlegt hvað er hægt að fá mikið fyrir peninginn hér.  Ég fór í vikunni og eyddi fjórðung peningsins og gat keypt 800 dömubindi fyrir munaðarlausar unglingsstelpur og sápu fyrir stóra stofnun stofnun sem vistar; gamalt fólk, alnæmissjúklinga, fötluð börn og munaðarlaus börn.  Einnig notuðum við þennan pening til að borga mat fyrir veislu handa börnunum og borga hlut í úlpum sem við gáfum þeim.  Bara að verðlagið væri líka svona heima.

Vikan byrjaði dúndrandi vel.  Fengum stóra sendingu af fötum og einn rafmagnshjólastól.  Eftir marga tölvupósta til margra aðila tókst okkur svo loksins að koma tveimur litlum stelpum sem hafa beðið lengi eftir aðgerð að á spítala.  Til stóð að ég færi með stelpurnar í lest til Saigon í lok október.  Það eina sem vantaði var að stjórnandi munaðarleysingjaheimilisins talaði við læknana og gerði pappísvinnuna.  Fengum síðan þær fréttir í morgun að eftir símtalið við stjórnanda heimilisins hefðu læknarnir hætt við að gera aðerðina.  MJÖG PIRRANDI!!!

Síðan erum við byrjuð að framleiða jólakort.  Krakkarnir teikna og prenta jólakort og við fengum fyrstu sýnishorn í dag. Þau eru æðisleg:)  Þau eru seld á 10 dollara, 10 kort í pakka (eða 1000 kr íslenskar).  Fyrir hvern seldan pakka er hægt að kaupa 10 kíló af hrísgrjónum fyrir munaðarleysingja.  Verðum því miður ekki komin heim fyir jól til að selja þau á Íslandi en ef einhver vill vera forsjáll og panta jólakort fyrir næsta ár látið okkur þá vita;)

Áðan komu síðan 20 krakkar í heimsókn til okkar í bíópartý.  Horfðum á Transformers og borðuðum ís, rækjusnakk og ávexti.  Allir fengu síðan úlpu fyrir rigningatímabilið.

Annars er bara allt gott af okkur að frétta.  Við erum orðin mjöööög leið á hrísgrjónum og núðlum, höfum varla séð kjöt síðan að við komum hingað og það er farið að taka sinn toll.  Látum okkur dreyma um íslenskt lambakjöt, hamborgara og samlokur.

Allir síðan að vera duglegir að senda okkur tölvupóst og segja okkur fréttir að heiman.  Svo gaman að fá að heyra í fólki þegar að maður er svona langt í burtu.  Og líka að skrifa í gestabókina, sjáum bara hversu margir skoða síðuna en langar líka að vita hverjir kíkja.

Hiti, klipping og áreksturEinar og Herdís

Við fórum um helgina til Hoi An til að slappa af.  Það er alltaf gott að fara þangað í frí vegna þess að fólkið þar er aðeins vanara hvítu fólki heldur en hér í Danang.  Maður verður stundum svolítið þreyttur á því að geta ekki gert neitt án þess að fólk elti mann, glápi á mann og reyni að snerta mann. 

Við gerðum mest lítið um helgina því að hitinn var nánast óbærilegur.  Það var u.þ.b. 40 stiga hiti alla helgina og mikill raki.  Fórum og létum sauma á okkur einhver föt og gera á okkur skó.  Versluðum samt ekki mjög mikið vegna þess að gengið er okkur ekki beint í hag þessa daganna:(

Í gær ákváðum við svo að skella okkur í klippingu og tókum leigubíl á einhverja klippistofu.  Um leið og við komum stökk æstur Víetnami á móti okkur og spurði hvot við vildum klippingu.  Við jánkuðum því og vorum leidd inn á stofuna í sitthvort herbergið.  Komumst að því eftir á að við hefðum fengið sömu meðferðina.  Við byrjuðum á því að leggjast á bekk sem hafði einskonar bala á endanum.  Þar fengum við mjög harkalegan hárþvott.  Eftir það var einhverju dularfullu efni hellt framan í okkur og eitthvað sem átti að kallast andlitsnudd hófst.  Þetta nudd var sko alls enginn unaður og við biðum eftir að því lyki.  Eftir nuddið var handklæði lagt yfir andlitið á okkur og sturtuhausnum stillt þar fyrir ofan.  Síðan var sett á fullan kraft og vatnið látið dynja framan í  okkur.  Hér var þetta frekar farið að lýkjast pyntingu heldur en klippingu en versti parturinn var samt eftir.  Þegar að þeir loksins skrúfuðu fyrir vatnið byrjuðu þeir að lemja okkur í andlitið með einhverju priki...en við náttúrulega sáum ekki neitt afþví að við vorum með rennblautt handklæði yfir hausnum.  Einar fékk síðan Víetnamskan rakstur (hann var samt nýbúinn að raka sig svo að við vitum ekki alveg hvað þeir þóttust vera að raka) og að lokum fengum við bæði klippingu.  Við fengum síðan auðvitað að borga fyrir allan pakkan...hárþvott, nudd, rakstur og klippingu. 
Við eyddum restinni af laugardeginum í að jafna okkur eftir royal treatmentið. 

Ákváðum í morgun að heimsækja munaðarleysingjaheimilið í Hoi An áður en við færum heim.  Það var mjög erfitt að koma þangað.  Krakkarnir þar sofa mörg í hverju rúmi og sum þeirra hafa "óútskýrða" marbletti.  Aðstæðurnar á heimilinu voru hræðilegar en ótrúlegt samt hvað krakkarnir voru glaðir og ánægðir.  Margir vildu láta okkur halda á sér þrátt fyrir að þetta séu krakkar sem nálgist unglingsaldurinn.

Tókum almenningsrútuna heim og þegar rútan er að keyra inn í Danang keyrði hún á mótorhjól.  Við spruttum upp og reyndum að sjá hvort að manneskjan á hjólinu væri slösuð en það var svo mikið fólk í rútunni að við sáum ekki mikið.  Okkur sýndist þó að hún væri meðvitundarlaus en rútan brunaði bara áfram eins og ekkert hefði í skorist.  Stundum verður maður mjög pirraður á regluleysinu hérna en við svona aðstæður verður maður bara reiður.  Sem betur fer sýndist okkur einhverjir aðrir vegfarendur vera komnir manneskjunni til hjálpar.

Jæja segjum þetta gott í bili....og allir að muna eftir gestabókinni.
 

ÓveðurEinar og Herdís

Það er búið að vera brjálað veður í allan dag.  Það er búið að rigna svo mikið að við þurftum að vaða vatnið upp á kálfa þegar við komum heim úr vinnunni.  Okkur er samt sagt að þetta sé ekki byrjunin á rigningatímabilinu heldur áhrif fellibyls sem hefur farið um Filippseyjar í dag.  Í kvöld hringdi svo yfirmaður okkar og bað okkur öll að halda kyrru fyrir í húsinu vegna þess að óttast væri að fellibylurinn sé á leið til Víetnam.  Mikið fjör.

Annars er bara allt gott að frétta. Vorum að kenna í morgun og strákarnir í bekknum okkar buðu okkur að sjá svefnherbergið sitt.  Þetta eru átta strákar sem deila litlu herbergi ásamt nokkrum þroskaheftum fullorðnum mönnum.  Þeir sofa í ryðguðum kojum sem líta út fyrir að vera að detta í sundur og hver hefur lítinn pappakassa til að geyma allar eigur sínar.  Við vorkenndum þeim svo mikið að við ætlum að mála herbergið þeirra og reyna að laga kojurnar þeirra eitthvað í næstu viku.  Strákarnir vildu fá blátt herbergi en stjórnandi heimilisins bannaði okkur að mála það blátt.  Vildi hafa það gult.  Ótrúlegt hvað þessir strákar eru samt alltaf glaðir miðað við aðstæðurnar sem þeir búa við.